De Colombiaanse regio Valle del Cauca staat bekend om haar monocultuur van suikerriet. De plantages zijn in handen van een aantal grote bedrijven en dienen voornamelijk voor export. Voor de suikerrietteelt worden enorme hoeveelheden water en chemische producten verbruikt. Door de klimaatverandering zijn er ook steeds langere en intensere periodes van droogte. Daardoor gaan de suikerfabrikanten steeds dieper graven naar niet-hernieuwbaar grondwater, waarbij ze de bodem onherstelbaar beschadigen.
Deze industrie richt niet alleen serieuze milieuschade aan, maar schendt ook vele arbeidsrechten. Suikerrietkappers werken in slavernij-achtige omstandigheden en de ziekten die ze oplopen worden zelden als beroepsziekte erkend. In een land waar sociale zekerheid zwak is, is hun verzorging vaak voor eigen rekening. Wanneer ze volledig uitgeput zijn en niet meer kunnen werken, ontvangen ze bovendien geen inkomen meer.
In verzet tegen dit oneerlijke model zochten vakbonden in de agrovoedingssector, samen met lokale producentenorganisaties, alternatieven voor de voedselsystemen. De agro-ecologische vakbondsschool ECAS is een concreet politiek initiatief voor voedselsoevereiniteit, van het Red nacional de Agricultura Familiar (RENAF).
Partners op het terrein: de Associatie voor Interdisciplinair Werk (ATI), de vakbonden SINTRACATORCE en SINALTRAINAL. Dit project wordt in België ondersteund door Solsoc en FGTB HORVAL.